Rosja to kraj, który jest niemal sam w sobie kontynentem. Jest ogromny i bardzo zróżnicowany ze względu na warunki geograficzne – z jednej strony jest częścią Europy, z drugiej zaś częścią Azji.
Dla Zachodu tzw. nieodgadniona dusza Rosji stanowi odwieczną zagadkę i przedmiot fascynacji – podobnie jak obyczaje, kultura i kuchnia. Są co prawda tacy, którzy uważają, że nie ma narodowej kuchni rosyjskiej, a potrawy uważane za tradycyjne w tym regionie świata są zapożyczeniem i adaptacją z Europy Zachodniej oraz Azji. Ale dzięki temu właśnie kuchnia ta jest pełna osobliwości i bogactwa. Jest to wynikiem przenikania się i mieszania wielonarodowych kultur, ogromu tego państwa i surowości klimatu Syberii. Historia sztuki kulinarnej Rosji sięga VI wieku p.n.e. Żołnierze piechoty scytyjskiej i mongolskiej wnieśli wiele zwyczajów kulinarnych. To właśnie oni nauczyli Słowian zakwaszać mleko i przyrządzać wiele gatunków fermentowanych napojów mlecznych (jogurt), a także kwasić kapustę, buraki i inne warzywa.
Przykładem oryginalnego niepowtarzalnego smaku kwaśno-słodkiego może być kapuśniak rosyjski zwany szczi. Jest to jedno z podstawowych dań kuchni rosyjskiej od ponad 1000 lat, szczególnie w północnych i centralnych rejonach, na Uralu i Syberii. Bogate szczi z mięsem, szynką, jajkami były ozdobą stołu moskiewskich bojarów, zaś lud gotował szczi postne, na samej kapuście i cebuli. Ogromne znaczenie dla niepowtarzalnego smaku zupy miało to, że po ugotowaniu była wstawiana do ciepłego pieca. Istnieje wiele odmian szczi – jej wyróżnikiem jest kwaśność, którą można osiągnąć poprzez dodanie soku z kiszonej kapusty, czy wywaru z kwaśnych jabłek.
Rozmiar terytorialny Rosji i Syberii przez wiele miesięcy skutej lodem ma wpływ na szczególne cechy kuchni rosyjskiej. Odpowiedzią na surowy klimat są m.in. wysokokaloryczne syberyjskie pielmieni z rodziny wareników, polewane gęstą śmietaną, które do złudzenia przypominają pierogi z mięsem. Inną odmianą są pierożki z drożdżowego ciasta z różnorodnym nadzieniem. Na Syberii i Uralu przygotowanie pielmieni przekształciło się w swoisty rytuał. Biorą w nim udział wszyscy członkowie rodziny. Przygotowuje się ich setki, a nawet tysiące sztuk na raz i zamraża.
Jeśli przystawki to najlepiej bliny – czyli naleśniki z mąki gryczano-pszennej i gryczano-żytniej w największych ilościach spożywane w okresie ostatków. Są cienkie o średnicy do 10 cm, zwykle drożdżowe, podawane na gorąco z roztopionym masłem i śmietaną. Można je dekorować kawałkami łososia, jesiotra, śledzia lub w bardziej wykwintnej wersji kawiorem, którego Rosja jest największym producentem. Dla miłośników czegoś na słodko, bliny można podawać także z konfiturami.
Zupa to oczywiście solianka.
Danie mięsne to Boeuf Strogonow, czy uzbecki płow – główna narodowa potrawa Uzbeków, a także Turkmenów, Afgańczyków, Persów i Azerbejdżan. Istnieją dwa podstawowe jego typy – uzbecki (ryż gotowany razem z mięsem) i azerbejdżański (ryż jest gotowany oddzielnie).
Po obfitym posiłku zwyczajem jest podawanie herbaty z konfiturą z całych owoców smażonych w gęstym syropie. W tradycyjnej Rosji herbata zawsze jest parzona i podawana w samowarze i wypijana niemal jako wrzątek. Picie tego napoju, a przede wszystkim sposób przygotowania jest również czymś wyjątkowym – w niektórych domach przekazywany z pokolenia na pokolenie.
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (0)