Król Midas był bohaterem wielu mitów starożytnych Greków. Jeszcze do niedawna sądzono, że jest postacią całkowicie legendarną, okazało się jednak, że źródła asyryjskie wspominają o władcy Frygii – starożytnej krainy w zachodniej części Azji Mniejszej – żyjącym w VII wieku przed Chrystusem, który nosił to imię.
Musiał być wojowniczym królem, bowiem w latach 720-711 p.n.e. jego wojska najechały anatolijskie i syryjskie wybrzeża Morza Śródziemnego, co spotkało się ze zdecydowaną reakcją ich mieszkańców. Midas zginął w walce. Znacznie lepiej został jednak zapamiętany jako postać mitologiczna. Wg podań starożytnych Hellenów miał nie grzeszyć rozumem. Kiedyś, poproszony na sędziego w zawodach muzycznych między bogiem Apollinem a sylenem Marsjaszem, nieopatrznie przyznał palmę pierwszeństwa temu drugiemu. Rozzłoszczony Apollo ukarał go przyprawiając mu ośle uszy. Odtąd król, chcąc ukryć swój wstyd przed światem, nieustannie chodził w turbanie. Jedyną osobą, która znała jego sekret był nadworny fryzjer, który, pod karą śmierci, musiał dochowywać tajemnicy. Chcąc podzielić się nią z kimkolwiek balwierz ów pobiegł na wybrzeże, wykopał w piasku dół i wykrzyczał do niego „Król Midas ma ośle uszy!”, po czym – odczuwszy ulgę – wrócił do pałacu. Niestety, w miejscu tym wyrosła kępa trzciny, która – szumiąc na wietrze – zdradzała ów sekret przechodniom. W ten sposób wszyscy w państwie dowiedzieli się o tajemnicy króla. Bardziej znana jest inna historia z udziałem Midasa. Otóż pewnego razu miał on ocalić zabłąkanego sylena z orszaku Dionizosa, w zamian za co wdzięczny bóg obiecał spełnić każde życzenie króla. Ten – niewiele myśląc – poprosił, aby wszystko czego dotknie zamieniało się w złoto. Dionizos dotrzymał słowa i król rychło opływał w dostatki, nie pomyślał jednak, że jego „złoty dotyk” działa również na pokarmy. Nieszczęsny władca, chcąc uniknąć śmierci głodowej, uprosił u Dionizosa odwrócenie tego daru. Wspaniałomyślny bóg nakazał mu umyć głowę i dłonie w rzece Paktol, która odtąd stała się złotonośna, zaś bryłki złota można znaleźć w niej po dziś dzień.
Powyższa legenda o „złotym królu” weszła na trwałe do kanonu literatury i wpisała się w ramy kultury europejskiej do tego stopnia, że w wielu dziedzinach sztuki i nauki można znaleźć nawiązania do niej. Jednym z nich jest nazwa naukowa pięknej, morskiej ryby z rodziny Blenniidae. Escenius midas – bo o nim mowa – swe miano gatunkowe zawdzięcza głębokiej, złocistej barwie ciała, która budzi słuszne skojarzenia z legendą o starożytnym królu. Ta ciekawa ryba dość często gości
w domowych akwariach morskich. Przyjrzyjmy się zatem bliżej jej pochodzeniu, wyglądowi oraz wymaganiom, które należy zapewnić w niewoli temu niezwykłemu, pełnemu uroku stworzeniu.
Oceń artykuł:
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
4,33 / 3 głosów
- bardzo słabe
- słabe
- średnie
- dobre
- bardzo dobre
Komentarze (1)
to drugie to pseudanthias squamipinnis to trzecie Bicolor Blenny